Dag 2 – done and dusted

 

Die mis maak dat ek kies om deur die vallei eerder as oor die berg te stap.

 

Die Pyrrenee in die verte.

 

 

Gister was n killer. Niks wat n mens in Camino-boekies lees, kan jou voorberei nie. Na n heerlike aand by die Beilari (‘pelgrim’ in Baskies) – herberg in St Jean, staan ons vroeg op. My gevoel van uitmis omdat ek nie saam met Gina van Berlyn gestap het nie, is lank vergete. Ek deel n kamer met Catalina, n Colombiese veearts wat vir my foto’s van haar Geat Danes wys, en dan ook met Jeanette, n formidabele Hollander wat lyk of sy die Camino gaan pakslae gee.

Hoekom is sy hier? Die vraag wat almal vra na die eerste uitruil van naam en land van herkoms. Sy wil twee maande hê sonder ‘appointments’. Vir jare was sy n uiters besige IT-konsultant en toe word sy siek. Weer een appointment na die ander. Is jy nou beter, vra ek sonder om te dink. Sy is die toonbeeld van gesondheid. Nee, sê sy. Sy het borskanker en dit het na haar bene versprei. Sy kan nou óf agter n venster sit en wag, of sy kan die Camino stap.

Keer op keer in die afgelope twee dae dink ek weer aan Jeanette.

Die mis lê dig in St Jean en ek kies die lae roete deur die vallei, eerder as die Napoleontiese roete oor die Pyrrenee. Gou stap ek saam met Bernadett van Hongarye wat al vir 20 jaar in Los Angeles as n persoonlike assistent vir twee ryk families werk. Ons stap soos human dynamos en is 10 uur reeds in Loscarlos, 10 km verder. Terwyl ons koffie drink by n bar kom José van die US by ons aan. Hy het 30 jaar terug as Lieutenant Colonel uit die US Airforce afgetree. Hy is 78 en het al  baie stukke van die Camino geloop. Sy ou pêl wat 79 is, stap die bergroete. José wonder of ons saam met hom n taxi wil deel, want hy wil nou opgee. Ons wil nog stap en bied aan dat hy saamstap. Na kilometers se op en af begin die opdraend. Bernadett, wat op pad is na haar 40ste verjaarsdag, laat waai. Ek en Josė bly oor. Hy dra swart Grasshopper skoene en uitgerekte sokkies wat hy met elke stop optrek. Skaars n paar tree verder en sy skoene eet sy sokkies op. Ek kyk na sy bleek-blou oumens hakskeentjies en ek verlang na my pa.

Op en op, en dan is daar n draai, en voor ons is op en op. Ek moedig vir Josė aan: just take 20 steps and then we rest. Ok, now 20 more. Jare se sportliedjies sing is besig om vrugte af te werp. En later is dit Josė wat sê, just 20 steps and then we rest. Nege ure van die begin van 27 km kom ons by n teerpad aan. Josė spring in die pad en stop n jong Spanjaard in n rooi sportmotor. Hy wil hê ek moet saamry, maar voor is n fonteintjie met water en ek is net te dors. Blykbaar was die rit net drie minute lank, maar toe ek later vir José, skoongestort by die Albergue (herberg) kry, sê hy dit was die beste drie minute van sy lewe.

Gisteraand slaap 180 van ons in een herberg. Daar is cubicles van vier beddens elk en ek is op die boonste bunk, bo Hans van Duitsland. Hy sit met sy maag wat laag tussen sy bene hang en bekla sy lot. Hy is kapott – niemand weet hoe swaar hy kry nie. Sy lewe is een groot smartlikheid. Hy kan nie eers genoeg Engels praat dat die Australiaanse ouma op die ander onderste bunk hom verstaan nie, weeklaag hy. Hy soek die woord om aan haar sy kondisie te beskryf. Hans is depressed, voeg ek behulpsaam by. Yes, bulder hy en slaan met n groot vuis op sy been. That is the word, I’m depressed.

Later snork Hans so erg dat die klank sonder weerstand verby die pienk Dischem oorpluisies in my ore gly. Maar daar is niks wat baie fisiese oefening en twee Disprintjies nie kan uitsorter nie, en ek raak uiteindelik aan die slaap.

Vandag was wonderlik met die mooiste weer en omgewing. Nou en dan trek n vliegtuig n wit krytstreep deur die blou lug, en ek stap deur woude en oor waterstrome. Nou is dit weer afdraend, maar alles is so mooi! Ek stap n ent saam met Steffi van Duitsland, maar stel haar teleur as ek wil stop om water te drink. Sy stap voort. Daarna saam met n Fransman wat óf n bekende rugbyspeler van Toulouse was, of net bekende rugbyspelers geken het. Hy was óf in Suid-Afrika on Sharks spelers te werf, of hy was net by n Sharks wedstryd. Ons verstaan mekaar nie 100% nie, maar praat lekker rugby.

Nou sit ek vars gestort en drink my tweede bier terwyl ek skryf. More is nog n dag, en ek kan nie wag nie.

8 thoughts on “Dag 2 – done and dusted

  1. These are wonderful stories, Jenny. You capture the joys of travelling, the serendipity of chance encounters, as well as the sheer physical agony of a pilgrimage far away from home. Thanks for sharing your journey!

    Like

    • I am so pleased that you read my stories, Gus. You comments mean a lot to me, as these experiences and writing them up made a difference to my life and the way I see the world. Thanks again for the workshop – felt energised and inspired as I hopped out of there.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s