Op pad na halfpad

 

 

En sonskyn.

 

Dit word lente hier by die alberge.

 

Onverwagste metaalkuns.

 

My enigste geselskap na kilometers se alleenstap.

 

As die engele waghou.

 

As ek die Camino in Suid-Afrika sou stap, sou dit sover wees as van Pretoria na Richmond in die Karoo, of soos my mede-peregrino, Bianca van Boesmansriviermond reken, van Kenton-on-Sea tot in Kaapstad. Op dié manier gesien is ek nou naby Bloemfontein en sy is naby Mosselbaai. Naby halfpad – of dit nou in die Vrystaat, op die Tuinroete of op die Camino de Santiago in Spanje is.

Na n vrolike aand van kuier en kokery, vertrek ek eergister uit Hornillos del Camino. Uit by die deur, maar net so vinnig weer terug. Die reën stroom in emmers neer. Ek trek my baie mooi rooi reënjas aan wat ek spesiaal in St Jean vir n dag soos dié gekoop het. Dit het n groot boggel op die rug wat oor my rugsak pas. Al lyk ek soos die hunchback of Notre Dame, voel ek heel tevrede dat ek so goed toegerus is. Die positiewe gevoel taan soos die pad aangaan. Ons stap op n plaaspad en stelselmatig begin klei onder my skoensole saampak. Niks kan dit loskry nie. Later voel dit of ek ten minste n kilogram swaarder aan elke voet dra en ek moet myself inspan om vorentoe te beweeg. My kop is ook effens seer van te veel vino tinto die vorige aand. Misrabel is nie die woord nie.

Na n ewigheid kom ek uiteindelik in Castrojeriz aan. Ek is so pê dat ek by die eerste hostal in die dorp inboek. Dis afgeleef en donker, maar ten minste het ek my eie kamer en stort. Later die middag hou die reën op en ek waag dit buite toe. Bo die dorpie is die bouval van n reuse-kasteel wat fabelagtig teen die grys wolke uitrys. Ek stap in die straat af, maar daar is geen teken van lewe nie. Die ergste Sondagmiddag blues sal hier van n mens besit neem!

Die volgende oggend skyn die son asof hy nooit weg was nie. Weer kyk ek op na die bouval van die kasteel wat nou geel teen die blou lug uitstaan. Ek stap met n lied in my hart. Die pad is maklik en ek is lekker uitgerus. Net na een het ek my 20 km vir die dag kafgedraf en kom ek in Boadilla del Camino aan. Ek bly in n vrolike Alberge wat deur n gesin gerun word. Die ma is n kunstenaar en haar skilderye pryk teen die mure. Een broer boek ons in Engels in (baie selde dat dit gebeur) en die ander broer dra bier aan. Gisteraand eet ons almal lekker ham en cickpea sop, beesvleisbredie en flan vir nagereg. Die tuin is pragtig uitgelê met oranje en rooi tulpe in blombakke.
En toe vandag. Ek stap n alternatiewe roete lang die rivier. Dis bewolk maar dit reën nie. En skielik is daar net niemand nie. Vir ure is dit net ek en die voëls en die rivier. Later sien ek n trop skape op die oorkanste oewer. Ek hoor cuckoos en klein geelbors voëltjies vlieg ente saam met my. Ek is dankbaar dat dinge nie altyd nét sleg of nét goed is nie. Niks bly dieselfde hier op die Camino nie – dankie tog daarvoor, want more is nog n dag.

One thought on “Op pad na halfpad

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s